W Trudach Macierzyństwa

Dla Ciebie, która nie rozpoznajesz siebie w lustrze. 

 

List do Zmęczonej Mamy

​

Pamiętasz siebie sprzed? Tę kobietę, która miała plany, marzenia, która wiedziała kim jest? A teraz patrzysz w lustro i widzisz... kogo? Mamę. Tylko mamę. I czujesz się winna, że to za mało. I czujesz się winna, że to za dużo. Wszyscy mówią, że macierzyństwo to błogosławieństwo. Że "jak zobaczysz swoje dziecko, od razu się zakochasz". Że "instynkt macierzyński wszystko podpowie". Że "to najpiękniejszy czas w życiu kobiety". A Ty? Ty siedzisz o trzeciej nad ranem z płaczącym dzieckiem i zastanawiasz się, czy jesteś zepsuta, bo nie czujesz tego całego "szczęścia macierzyństwa". Czujesz zmęczenie. Frustrację. Tęsknotę za sobą sprzed. I ogromne poczucie winy, że w ogóle śmiesz tak czuć.

​

Kiedy miłość miesza się z rozpaczą

Siedzisz w nocy z płaczącym dzieckiem na rękach i zastanawiasz się, gdzie jest ta mityczna miłość od pierwszego wejrzenia. Zamiast niej czujesz przytłaczający ciężar odpowiedzialności i myśl, która przeraża Cię najbardziej: "Czy ja w ogóle nadaję się na matkę?" Gdy przychodzi pierwsze dziecko, umiera stara Ty. Nikt o tym nie mówi. Wszyscy gratulują "nowego życia", ale nikt nie pyta o żałobę po starym. A Ty żałujesz. Po swojej wolności. Po spontaniczności. Po tym, że mogłaś wyjść z domu tylko z kluczami i telefonem.

Gdy przychodzi drugie dziecko, myślisz "już wiem jak to robić". A potem odkrywasz, że drugie dziecko to zupełnie inna istota. I to, co działało przy pierwszym, nie działa przy drugim. I znowu jesteś początkująca. Znowu nie wiesz. Znowu się gubisz. A gdy przychodzi trzecie... przestajesz udawać, że ogarniasz.

Nie jesteś zepsuta. Nie jesteś zła. Nie jesteś sama. Jesteś człowiekiem przechodzącym przez jedną z najbardziej radykalnych transformacji, jakie zna natura. Jesteś po prostu uczciwa.

​

Nauka o tym, co się z Tobą dzieje

W ciągu 48 godzin po porodzie poziom estrogenów w Twoim organizmie spada z poziomu odpowiadającego 100 tabletkom antykoncepcyjnych do poziomu menopauzalnego. To największy spadek hormonalny, jakiego doświadcza człowiek w całym życiu. Jednocześnie Twój mózg przechodzi proces zwany matresencją - neurony w obszarach odpowiedzialnych za empatię i czujność rosną tak intensywnie, że możesz dosłownie czuć ból swojego dziecka. Hipokamp, odpowiedzialny za pamięć, kurczy się - stąd ta mgła, zapominanie słów, gubienie kluczy. Kortyzol - hormon stresu - utrzymuje się na poziomie podobnym do tego u żołnierzy w strefie działań wojennych. Twój układ nerwowy jest w stanie ciągłego pogotowia. Każdy płacz dziecka uruchamia kaskadę reakcji fight-or-flight, jakbyś była atakowana przez niedźwiedzia. Ale nie ma niedźwiedzia. Jest tylko malutki człowiek, którego kochasz i którego czasem - przyznajesz to tylko sobie w najciemniejszych momentach - chciałabyś oddać komuś innemu, choćby na chwilę. Społeczeństwo mówi Ci, że powinnaś być wdzięczna, szczęśliwa, spełniona. Tymczasem badania pokazują, że 80% matek doświadcza ambiwalentnych uczuć wobec macierzyństwa. Większość nigdy się do tego nie przyzna. Będą publikować zdjęcia uśmiechniętych dzieci, podczas gdy same płaczą pod prysznicem - jedynym miejscu, gdzie mogą być same.

​

Dlaczego ta grupa jest dla Ciebie

Bo zasługujesz na przestrzeń, gdzie możesz powiedzieć prawdę.

Gdzie możesz przyznać, że:

• Czasem żałujesz, że zostałaś matką (i jednocześnie kochasz swoje dziecko całym sercem)

• Czujesz złość na partnera, który "pomaga" jakby to dziecko było tylko Twoje

• Masz ochotę krzyczeć, gdy kolejna osoba mówi "ciesz się, póki małe"

• Tęsknisz za sobą sprzed ciąży tak mocno, że boli

• Czujesz ze zwariowałaś 
   

Co zyskasz dołączając do grupy - realne przykłady

Zamiast: "Jestem najgorszą matką świata, tylko moje dziecko nie przesypia nocy"
Usłyszysz: "Moje też nie sypia, próbowałam już wszystkiego, chodźmy razem przez to piekło"
 

Zamiast: Scrollowania Instagrama o 3 nad ranem i porównywania się z "idealnymi matkami"
Dostaniesz: Grupowy czat, gdzie o 3 nad ranem ktoś napisze "Kto nie śpi? Ja karmię po raz piąty"
 

Zamiast: Kłótni z partnerem o to, kto bardziej nie dosypia
Nauczysz się: Jak komunikować swoje potrzeby tak, by zostały usłyszane (nie, krzyk nie działa, sprawdziłyśmy)
 

Zamiast: Samotnego dźwigania poczucia winy
Doświadczysz: Ulgi, gdy 7 innych kobiet powie "Ja też czasem chowam się w łazience i udaję, że sikam, żeby mieć 5 minut spokoju"

​

Przestrzeń Prawdy, w której będziesz mogła: 

Bezpieczne powiedzieć "nie daję rady". Płakać z frustracji i nikt nie powie "pomyśl o bezdzietnych". Przyjść z maluszkiem, w dresie, nieumyta, opuchnięta, zapłakana i głodna. Powiedzieć "mój mąż mnie wkur*ia, nic nie potrafi, a ja sama wytrzymać ze sobą nie mogę". 

​